“Tot het einde van mijn verblijf werkte ik met een beperkte middelen. Er was vaak uitval van electriciteit en omdat olie duur is, konden we de generator in het ziekenhuis niet continue gebruiken. We moesten daarom in het donker wonden hechten met een zaklamp en injecties geven bij het licht van olielampen. Ik heb ook po’s leren maken van plastic flessen, erg handig en effectief!

De laatste drie maanden waren bijzonder rijk wat menselijke relaties betreft. Tijdens en na mijn dagelijks werk bracht ik veel tijd door met patiënten en collega’s. Ik ging hen bezoeken, deze mensen die ik elke dag tegenkwam. En zij waren trots hun huizen te laten zien en de plaatsen waar ze wonen. Ik realiseerde me dat als mensen niets hebben, het hun waardigheid is om te geven en iemand thuis te ontvangen. Ik begrijp ook dat we niet teveel nadruk moeten leggen op materiële zaken, omdat er altijd een risico is dat mensen verhinderd wordt op eigen kracht te groeien.

Het moeilijkst voor mij was de juiste balans te vinden: er beschikbaar te zijn om te luisteren, aandachtig te zijn, me te bezinnen en te leren van elkaar… en te wachten. Dat is de missie! Te wachten is geen verspilling van tijd. Aan het eind zijn de problemen die we tegenkomen veel minder belangrijk wanneer vergeleken met de pracht van de menselijke onmoetingen. Zonder te zeggen dat we allemaal op elkaar lijken, hebben deze onmoetingen me getoond dat we allemaal op concrete wijze onderdeel zijn van dezelfde menselijke familie.”