"In Suriname is het heel gewoon dat oudere mensen in een verzorgingstehuis voor een kleinigheid lang in een ziekenhuis verblijven, een vreemde, klinische plaats. Ver van de vertrouwde omgeving van het verzorgingstehuis voelen zij zich doorgaans ontheemd, eenzaam en onrustig. Door Fidesco ben ik gevraagd mee te werken aan een oplossing voor dit verdriet van ouderen.

Sinds een jaar alweer werk ik op de verpleegafdeling van het verzorgingstehuis Fatima-oord. Daarvoor werkte er slechts een verpleegkundige. Door klinische lessen en praktische begeleiding van medewerkers te verzorgen, versterk ik de afdeling. We hopen voldoende mensen te kunnen opleiden om de verpleegafdeling in enkele jaren volledig zelfredzaam te maken.

Sinds mijn vorige nieuwsbrief is er voor mij veel veranderd in Fatima-oord. De directeur, ook een Fidesco-vrijwilliger, is terug naar Nederland. Hij heeft hier in twee jaar veel bereikt: personeel is ontslagen en nieuwe mensen zijn aangenomen, er wordt beter gewerkt, er is een betere werksfeer en een betere werkethiek. Er zijn regels en ze worden streng gehandhaafd. “Er verdwijnt veel in dit land”, zeg ik regelmatig tegen de medewerkers, als ik weer eens bij de tassencontrole sta. Nu er geen directeur is, proberen Zr. Yang (Hoofd Zorg) en ik samen met de administratie de zaak draaiende te houden. Ik heb het op me genomen om het bestuur te informeren en ik doe dat per mail. Dat betekent dat ik regelmatig aan de medewerkers in de zorg, in de keuken en de wasserij vraag hoe het gaat. 

Ik krijg dus veel informatie en ben aardig op de hoogte van wat er allemaal gebeurt. Gelukkig reageert de voorzitter van het bestuur, de heer Robles, regelmatig en geeft hij ons adviezen. Met de heer Busrupan (bestuurslid) hebben we regelmatig werkoverleg. Hij lost de technische problemen op en dat zijn er veel, want de kwaliteit van de machines en materialen is hier niet zo goed. Er is altijd wel iets kapot of verstopt. Ik heb daarvoor een urgentielijst gemaakt. Een reparateur vinden, is iets wat hij op zich neemt en dat is voor mij een hele zorg minder.

Zr. Yang is Hoofd Zorg en houdt zich, naast al het andere, meer met de verzorging en medische zaken van de bewoners bezig. We proberen de kwaliteit van zorg gelijk
te houden, maar hopen heel erg dat de nieuwe directeur gauw komt, dan kunnen wij ons weer meer richten op ons eigen werk. Bovendien is het ook heel druk en werkdagen van acht uur hebben we niet meer. Er komt veel op me af en het geven van lessen staat helaas op een laag pitje. Toch geeft het werk dat ik nu doe, ook al is het totaal anders, veel voldoening. De samenwerking met Zr. Yang is gelukkig heel goed en we hebben veel steun aan elkaar. We zijn het meestal snel eens. Als bijvoorbeeld een sollicitant heel traag aan komt lopen, weten we dat het werk nooit gaat afkomen als we haar aannemen. Wel fijn is dat ik zelf mijn werk kan indelen en prioriteiten kan stellen. Zo hield ik me ook bezig met arbeidscontracten, maar dat laat ik nu aan Ann van de administratie over. Die vrijheid is heel belangrijk, er is geen druk op me."

(Uit het derde missieverslag van Marieke Leferink)