Guinée, een klein land in West-Afrika, kent de tragiek van conflict maar al te goed. Nadat het land in 1958 zelfstandigheid afdwong van Frankrijk, viel het jarenlang ten prooi aan het dictatoriale bewind van Sekou Touré. Na diens dood in 1984 werd de hoop van Guineanen gevestigd op “generaal” Lansana Conte. Zijn jarenlange bewind heeft Guinée echter niet uit de greep van de armoede kunnen bevrijden. Bij zijn recente overlijden leeft het grootste deel van de Guineaanse bevolking nog steeds onder de armoedegrens. De armoede in de hoofdstad Conakry is schrijnend. De ruim 2 miljoen inwoners worden al jaren niet meer allemaal voorzien van schoon drinkwater, zodat hele wijken zijn aangewezen op onbetrouwbare waterbronnen en gebrekkige sanitaire voorzieningen. Deze veroorzaken veel medische problemen. Ook wordt de stad geplaagd door elektriciteitsstoringen en een uitzonderlijk hoog percentage werklozen. Guineanen met een vast inkomen zorgen dan ook voor gemiddeld achttien familieleden.

Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan, rijen ondenkbaar ijle populieren als hoge pluimen aan den einder staan, schreef Marsman. De rust, zekerheid en afwezigheid van “spannende” uitzichten in de door hem beschreven omgeving, kenmerkt voor een deel mijn leven in Nederland. Als ik vanuit het vliegtuig de lappendeken van akkertjes, weilanden, steden en rivieren zie, voel ik me veilig. En vraag me af: welk gevoel geven de sloppenwijken van Salvador de Bahia, Brazilië, aan diens inwoners? Geeft  “thuis” altijd een gevoel van zekerheid of brengt de aanblik van krotten op palen en bergen gescheiden afval ook in hen een gevoel van moedeloosheid, wanhoop teweeg? Voelen zij zich één met hun omgeving?

In januari 2009 informeerden Congolese advocaten opnieuw naar het lot van mensen die in de gevangenis waren gestorven zonder ooit voor de rechtbank te zijn geweest. Om deze gevangenen te helpen, heeft Fidesco reeds in 2003 het BAJPD gecreëerd, een Frans acronym voor “bureau voor legale hulp aan arme gevangenen.”